Building a Problem-Solving Culture by Strengthening Creative and Innovative Thinking Skills in Companies

Keeping problem-solving capability within the team

Bir firmada sorunlar çoğu zaman birkaç deneyimli kişinin etrafında toplanır. Makine durduğunda, müşteri şikayet ettiğinde veya proje tıkandığında aynı kişiler çağrılır. Bu insanların bilgisi kıymetlidir. Fakat problemi tarif etme ve çözümü araştırma işi yalnız onlarda kaldığında, kurum her yeni durumda yeniden aynı kişilere bağımlı olur.

Problem çözme kültürünü geliştirmek için önce ortak bir çalışma dili gerekir. Belirti ile nedeni ayırabiliyor muyuz? Problemin nerede ve hangi koşulda oluştuğunu biliyor muyuz? Bir öneriyi hangi veriyle savunuyoruz? Ekipler bu soruları düzenli sorduğunda, toplantılar açıklama yarışından inceleme alanına dönüşmeye başlar.

Yaratıcı düşünme bu incelemenin içinde yer alır. Nedenleri araştırırken kullandığımız varsayımları da sorgularız. İşlem sırası değişebilir mi, iki görev ayrılabilir mi, mevcut bir kaynak farklı amaçla kullanılabilir mi? TRIZ ve insan odaklı yöntemler, teknik koşulları ve işi yapan kişinin deneyimini aynı problem üzerinde ele almamıza yardımcı olur.

Eğitimde öğrenilen bir yöntemin kurumda kalması için gerçek bir iş üzerinde kullanılması gerekir. Ekip kendi problemini tarif eder, seçenek üretir, bir deneme tasarlar ve gördüklerini kaydeder. Yöneticinin rolü yalnız çözümü onaylamak değildir. İncelemeye zaman ayırmak, yanlış çıkan varsayımın konuşulmasına izin vermek ve öğrenilenleri başka ekiplere ulaştırmak da bu işin parçasıdır.

Kaykayoğlu’nun eğitim ve atölye yaklaşımında amaç, katılımcının bir sonraki problemde nereden başlayacağını bilmesidir. Çalışma sonunda elde edilen öneri kadar, ekibin o öneriye nasıl ulaştığı da önem taşır. Kurum aynı yolu yeni bir meselede kendi başına kurabiliyorsa, problem çözme becerisi kişisel deneyimin ötesine geçmeye başlamıştır.